Per Mirjam Larissa Walter

Si waaren am Laafe, reschd langsam. De Greesere waar än würdevolle Typ, guud aagezooge, mid me graue Baard unn leischd roode Bagge; de annre, maager, uurasiird, wii wanner graad ä längeri Krangged iwwerschdanne hedd. Si waarn in iirm Geschbreesch versungge, unn de Greesere is sisch alsemol mid de Hand iwwer de Baard gfaare, um di Gewischdischkeit vunn seine Worrde zu unnerschdreische.

„Im Leewe hodds net genungg Zeid fer alles. Lache unn greine, Schbass hawwe unn ernschd sei… unn wannd graad gebore bischd, muschd schunn widder schdeerwe. Weil des, dass die Bobbelscher soviel greinen, dodevunn kummd, dasse des schunn schbiiren.”

„Dasse was schbiiren?”

„Denn Duft vumm Dood… An denn geweehnd mer sisch erschd mid de Zeid…”

__________

Portuguès

Per Jose Luis Carvalho

Caminhavam devagar. O mais alto era um homem solene, bem vestido, com a barba cinzenta e as bochechas um pouco avermelhadas; o outro, magro, sem barbear, parecia que estava em convalescença. Estavam absortos na conversa e o mais alto detinha-se de vez em quando e passava a mão pela barba como se quisesse medir bem as palavras.

- Na vida não há tempo para tudo. Rir e chorar, divertir-se e entediar-se… e no momento de nascer já tens de te preparar para morrer. Porque a vontade de chorar que têm os bebés é porque já o sentem.

- Já sentem o quê?

- O cheiro que se escapou da morte. Depois acostumam-se…

___________________

Jose Luis Carvalho

Per Jens-Peder Weibrecht

De gik langsomt.Den største, en høj mand med gråt skæg og nogle rødlige kindben, var elegant klædt; den anden var mager, ubarberet, man skulle tro at han lige havde rejst sig fra en sygdom. De var opslugte af deres samtale og den højeste standsede undertiden og lod hånden glide gennem sit skæg som én der ville veje sine ord.
- I livet har man ikke tid til alt. Man ler, man morer sig og man keder sig, man er knap nok født, førend man skal forberede sig på døden. Når babyer græder, er det fordi de ved..

- De ved hvad?

- De ved at de lugt de kan mærke er lugten af død .. Senere vænner man sig til det…

___________

Per Palyang Sherap

Gompa lhoe lhoe gyap ne doki dukidug. Tsangmey nangne mi dhe ringshoe dang bapchakpo dang khapu tsonta gohde dang khotsue marpo. Ani shendag mi dhe kampo dang ara bah mepa dang ani duks tana zsugu kyopo yoepa dang nepa dapo. Khontso tzangma kehcha nangla dhonang teh ne deshak ani mi kampo dhe kecha shedue thoktsam thoktsam gak doki yoepare.

-Metse nang la mitsangma la doetso yomare. Gemoshorwa sok nuyak sok, kyipotangyak sok khartuk deyak. Kheyak duetso la shiyak dati jegore.gang yinzena puko dentso knunyi dodue sosue tsonang hago ki yore.

- tsonang gare re?

-shikyok ki dima tampa … dene deh gom doki re.

____________

Image texte

Per Hidetaka Yakura

彼らはゆっくりと歩を進めた。一番背の高い、白いものが混じった顎鬚を生やし、少し赤ら顔の男は品よく着こなしていた。もう一人の男は痩せ、髭は伸び放題。病み上がりに見えた。彼らは話し込んでいた。背の高い方は時々話をやめ、言葉を吟味するように髭に手をやった。

– 人生ですべてをやる時間はない。笑い、泣き、楽しみ、そして退屈する。人は生まれるやいなや死の準備をしなければならない。赤ん坊が泣くのは知っているから・・・

– 何を知っている？

– それは赤ん坊が嗅いでいるのが死の匂いだということを・・・そして、そのうち慣れてしまうのだ。

_________________

Alemany

Per Peter Stroink

Sie gingen langsam. Der grössere von ihnen war ein stattlicher Mann, gut gekleidet, mit einem grauen Bart und etwas rötlichen Wangen. Der andere, dünn und unrasiert, sah aus als ob er gerade eine Krankheit hinter sich habe. Sie waren in ein Gespräch vertieft und der grössere hielt von Zeit zu Zeit inne und fuhr mit der Hand über seinen Bart, als ob er die Worte so besser abwägen wolle.

- Im Leben gibt es nicht genug Zeit für Alles. Lachen und weinen, sich freuen und sich langweilen ….. und im Moment der Geburt muss man sich schon auf den Tod vorbereiten. Denn die Lust zum Weinen, die die Windelkinder haben kommt daher, dass sie es schon spüren.

- Sie spüren schon, was?

- Den Geruch des Todes um sie herum…. später gewöhnt man sich daran….

_________

Per Nico Huurman

Ze liepen langzaam. De langste was een statige elegante man met een grijze baard en licht rode wangen; De ander, dun, ongeschoren, zag eruit alsof hij pas ziek was geweest. Ze werden opgenomen in het gesprek en de langste zweeg van tijd tot tijd en streelde zijn baard alsof hij zijn volgende woorden zorgvuldig wilde meten.

-Er is niet genoeg tijd om alles te doen in het leven. Lachen en huilen, vermaak en verdriet… meteen vanaf de geboorte moet je je voorbereiden op de dood. Het gehuil van baby’s laat duidelijk zien dat zij dit voelen.

-Wat voelen ze?

-Ze ruiken de verspreide geur van de dood… Beetje bij beetje raak je eraan gewend…

Per Michal Matusov

Pochodovali pomaly. Ten najvyššý bol slávnostný muž, elegantný,ktorého brada bola sivá a líca načervenalé; iný, štíhly, neoholený, ktorého vhľad akoby sa ozdravil. Boli zahĺbený v konverzácii a tennajvyšší z času na čas zastal a pohladil si bradu akoby chcel dobrezvážiť slová, ktoré povie.

-Nie je čas spraviť všetko v živote. Usmiať sa a plakat, zabaviť a nudiť sa … práve narodením sa musí byť hotový pre smrť. Lebo plačlivosť bábetok jasne ukazuje, že to cítia.

-Čo cítia?

-Rozvoniavanie smrti… Trocha neskôr si na to zvyknú…

Búlgar

Per Vilislava Ivanova

Вървяха бавно.Най-високия беше един тържествен мъж,добре облечен,със сива брада и почервенели скули;другият,слаб, брадясал,изглеждаше че е преболедувал от някаква болест.Бяха вглъбени в разговора и най-високия млъкваше от време на време,и се почесваше по брадата все едно че искаше добре да прецени думите.
-В живота няма време за всичко.Смееш се и плачеш,забавляваш се
и се отегчаваш…и в мига, в който се родиш трябва да се подготвиш да умреш.Когато новородените деца имат желанието да
плачат е защото вече го чувстват.

-Какво чувстват вече?

-Разпространеният мирис от смърта…След това един свиква…

_______

Per Mark Waudby

They walked slowly. The tallest one was a solemn, well-dressed man, with a
grey beard and
ruddy cheeks; the other one, skinny and unshaven, looked as if he were
recovering from an illness. They were absorbed in conversation and the tall
one stopped from time to time, stroking his beard as though mulling over his
words.

-There isn¹t time to do everything in life. To laugh, to cry, have fun and
get bored… and at the time of birth you have to prepare to die. Tiny
babies can already smell it, that¹s why they feel like crying.

-What can they smell?

-The smell of death everywhere… But later on, you get used to it…