Transformacions.Traduccions. És un dir …

Tibetà

Per Palyang Sherap

Gompa lhoe lhoe gyap ne doki dukidug. Tsangmey nangne mi dhe ringshoe dang bapchakpo dang khapu tsonta gohde dang khotsue marpo. Ani shendag mi dhe kampo dang ara bah mepa dang ani duks tana zsugu kyopo yoepa dang nepa dapo. Khontso tzangma kehcha nangla dhonang teh ne deshak ani mi kampo dhe kecha shedue thoktsam thoktsam gak doki yoepare.

-Metse nang la mitsangma la doetso yomare. Gemoshorwa sok nuyak sok, kyipotangyak sok khartuk deyak. Kheyak duetso la shiyak dati jegore.gang yinzena puko dentso knunyi dodue sosue tsonang hago ki yore.

- tsonang gare re?

-shikyok ki dima tampa … dene deh gom doki re.

____________

Image texte

Japonès

Per Hidetaka Yakura

彼らはゆっくりと歩を進めた。一番背の高い、白いものが混じった顎鬚を生やし、少し赤ら顔の男は品よく着こなしていた。もう一人の男は痩せ、髭は伸び放題。病み上がりに見えた。彼らは話し込んでいた。背の高い方は時々話をやめ、言葉を吟味するように髭に手をやった。

– 人生ですべてをやる時間はない。笑い、泣き、楽しみ、そして退屈する。人は生まれるやいなや死の準備をしなければならない。赤ん坊が泣くのは知っているから・・・

– 何を知っている？

– それは赤ん坊が嗅いでいるのが死の匂いだということを・・・そして、そのうち慣れてしまうのだ。

_________________

Alemany

Per Peter Stroink

Sie gingen langsam. Der grössere von ihnen war ein stattlicher Mann, gut gekleidet, mit einem grauen Bart und etwas rötlichen Wangen. Der andere, dünn und unrasiert, sah aus als ob er gerade eine Krankheit hinter sich habe. Sie waren in ein Gespräch vertieft und der grössere hielt von Zeit zu Zeit inne und fuhr mit der Hand über seinen Bart, als ob er die Worte so besser abwägen wolle.

- Im Leben gibt es nicht genug Zeit für Alles. Lachen und weinen, sich freuen und sich langweilen ….. und im Moment der Geburt muss man sich schon auf den Tod vorbereiten. Denn die Lust zum Weinen, die die Windelkinder haben kommt daher, dass sie es schon spüren.

- Sie spüren schon, was?

- Den Geruch des Todes um sie herum…. später gewöhnt man sich daran….

_________

Neerlandès

Per Nico Huurman

Ze liepen langzaam. De langste was een statige elegante man met een grijze baard en licht rode wangen; De ander, dun, ongeschoren, zag eruit alsof hij pas ziek was geweest. Ze werden opgenomen in het gesprek en de langste zweeg van tijd tot tijd en streelde zijn baard alsof hij zijn volgende woorden zorgvuldig wilde meten.

-Er is niet genoeg tijd om alles te doen in het leven. Lachen en huilen, vermaak en verdriet… meteen vanaf de geboorte moet je je voorbereiden op de dood. Het gehuil van baby’s laat duidelijk zien dat zij dit voelen.

-Wat voelen ze?

-Ze ruiken de verspreide geur van de dood… Beetje bij beetje raak je eraan gewend…

Eslovac

Per Michal Matusov

Pochodovali pomaly. Ten najvyššý bol slávnostný muž, elegantný,ktorého brada bola sivá a líca načervenalé; iný, štíhly, neoholený, ktorého vhľad akoby sa ozdravil. Boli zahĺbený v konverzácii a tennajvyšší z času na čas zastal a pohladil si bradu akoby chcel dobrezvážiť slová, ktoré povie.

-Nie je čas spraviť všetko v živote. Usmiať sa a plakat, zabaviť a nudiť sa … práve narodením sa musí byť hotový pre smrť. Lebo plačlivosť bábetok jasne ukazuje, že to cítia.

-Čo cítia?

-Rozvoniavanie smrti… Trocha neskôr si na to zvyknú…

Búlgar

Per Vilislava Ivanova

Вървяха бавно.Най-високия беше един тържествен мъж,добре облечен,със сива брада и почервенели скули;другият,слаб, брадясал,изглеждаше че е преболедувал от някаква болест.Бяха вглъбени в разговора и най-високия млъкваше от време на време,и се почесваше по брадата все едно че искаше добре да прецени думите.
-В живота няма време за всичко.Смееш се и плачеш,забавляваш се
и се отегчаваш…и в мига, в който се родиш трябва да се подготвиш да умреш.Когато новородените деца имат желанието да
плачат е защото вече го чувстват.

-Какво чувстват вече?

-Разпространеният мирис от смърта…След това един свиква…

Anglès

Per Mark Waudby

They walked slowly. The tallest one was a solemn, well-dressed man, with a
grey beard and
ruddy cheeks; the other one, skinny and unshaven, looked as if he were
recovering from an illness. They were absorbed in conversation and the tall
one stopped from time to time, stroking his beard as though mulling over his
words.

-There isn¹t time to do everything in life. To laugh, to cry, have fun and
get bored… and at the time of birth you have to prepare to die. Tiny
babies can already smell it, that¹s why they feel like crying.

-What can they smell?

-The smell of death everywhere… But later on, you get used to it…

Francès

per Alain Verjat

Ils marchaient lentement. Le plus grand, un homme à barbe grise, les pommettes un peu rouges, était élégamment vêtu; l’autre était maigre, mal rasé, on aurait dit qu’il relevait de maladie. Ils étaient absorbés par leur conversation et le plus grand s’arrêtait de temps en temps et passait sa main dans sa barbe comme quelqu’un qui veut peser ses mots.

- Dans la vie, on n’a pas le temps de tout faire. On rit, on pleure, on s’amuse et on s’ennuie, et on n’est pas plus tôt nés qu’il faut se préparer à mourir. Si les bébés pleurent, c’est parce qu’ils savent…

-Ils savent quoi?

-Ils savent que l’odeur qu’ils sentent est celle de la mort… Après, on s’habitue…

Italià

Per Nicola Ruggiero

Camminavano poco a poco. Il più alto era un uomo solenne, ben vestito, dalla barba grigia e dalle guance un po’ vermiglie; l’altro, magro, non rasato, aveva l’aspetto di uno appena rimessosi in sesto da una malattia. Erano assorbiti nella conversazione e il più alto dei due si fermava di tanto in tanto e si accarezzava la barba, quasi volesse soppesare per bene le parole.

- Nella vita non si ha il tempo per tutto. Ridere e piangere, divertirsi e annoiarsi… e appena nati già ci si deve preparare a morire. Perché i gemiti dei lattanti indicano chiaramente che essi lo sentono.

-Cosa sentono?

-L’odore sparso della morte… Un po’ più tardi ci si abitua…

_____________________

Occità

Per Jean-Marc Leclercq

Que caminavam a plasèr. Lo mei grand èra un òme solemne, vestit de plan, dab la barba grisa e las gautas drin arrojas, l’aute, magre, pas rasat, que semblava tot escàs sortit d’ua malautia. Qu’èran empensats hens la lora pròsa e lo mei grand que s’estancava a còps entà’s passar la man a la barba com se’s volèva pesar los mots.

– Hens la vita n’i a pas temps entà tot. S’arríser e plorar, divertí’s e s’avejar … au moment de nèisher que’t cau dejà aprestí’s de morir. Las envejas de plorar deus nenòts que son pr’amor qu’ac sentisson.

– De qué sentisson ?

– L’aulor espandida de la mòrt … Mei tard òm s’i acostuma …

_________________